Wat vertel jij jouw 9-jarig ik?

Neem jij alweer een bolletje? Mijn vriendinnetje kijkt me vragend aan. Ik trek een vastberaden gezicht en zeg, ja ik heb nog honger. We zitten hutje mutje aan het paasontbijt op school en alle kinderen mogen zelf hun broodjes pakken en smeren. Voor iedereen is er een eitje natuurlijk en chocolademelk, want het is feest. Dus ik eet, en ik eet, en ik eet…

Wat ik me er na al die jaren het meeste van herinner is het gevoel van onverzadigbare honger. Ik bleef maar eten, nog een bolletje, nog een plak paasbrood, nog een ei. Daar waar de andere kinderen al lang van tafel renden om met elkaar buiten te gaan spelen zat ik nog aan tafel en pakte alles waar ik mijn handen op kon leggen.

Tot er een leraar ingrijpt. Kom je ook mee naar buiten? We gaan verstoppertje doen. Rennen met een volle bolle buik ging me natuurlijk niet zo goed af maar ik deed wel altijd mee. Tenminste, ik was er bij, deed fysiek mee maar me erbij betrokken voelen is een ander verhaal.

Nu, na jaren van mentaal zelfonderzoek weet ik waarom ik niet kon stoppen met eten. Kansloos was te denken dat ik daar als 9-jarige invloed op zou kunnen hebben gehad. Uitsluiting, het gevoel hebben anders te zijn, er niet bij te horen!

Ik was te dik, had een bril en een beugel. Maar zat het hier nu in? Nee, het zat in mijn manier van denken, mijn slimme uitspraken, veel te wijs voor mijn leeftijd. Ze begrepen me gewoon niet. Ik was raar. Bijdehand, eigenwijs, koppig, te snel, te uitgesproken.

Deze ontdekking maakte me erg verdrietig. Het koste me behoorlijk wat tijd om dit te verwerken. Om mijn verdriet een plek te geven. Daarna omarmde ik dit alles-verhelderende inzicht als het grootste geschenk dat ik mezelf ooit heb kunnen geven. Nu snapte ik eindelijk welke gevoelens ervoor zorgden dat ik eetbuien had, wilde snoepen, wilde eten!

Na ruim veertig jaar over-leven met Obesitas leerde ik eindelijk mijn eetgewoontes los te koppelen van mijn emoties. Tot op zekere hoogte is dat gelukt trouwens. Wanneer ik stress ervaar is mijn eerste impuls nog steeds: eten! Ik zeg dit niet om je te ontmoedigen, het is gewoon waar. Al op zeer jonge leeftijd was eten mijn comfortzone, en na 4 decennia leer je dat niet zomaar af.

Ja ik ben anders! Ja ik hoor er niet altijd bij! Ja ik voel me soms eenzaam! En ja daar ben ik verdrietig over! Daar waar ik vroeger naar kaascroissants en satéschotels greep herken ik nu die impuls en weerhoud mezelf ervan om overstag te gaan voor slecht eten.

Ik kies ervoor om gezond te eten en ik benoem mijn verdriet bij diegene die ik daar het meest mee vertrouw. Of ik schrijf in mijn dagboek. En ik koop nieuwe kleding. Of een paar te gekke schoenen. Of ik ga een weekendje weg op de motor. Ik doe van alles om mezelf te troosten. Maar ik los het niet meer op met over-eten. Want daar doe ik mezelf zwaar te kort mee!

Wat had ik dit allemaal zoveel jaren geleden willen weten. Dan had mijn 9-jarige ik het zoveel makkelijker gehad.

Ik zou tegen haar zeggen:
Lieverd, het is oké. Jij ben oké!
Je vindt je weg wel en dat je anders bent is zo’n geschenk, koester het, voedt het met kennis en creativiteit. Je hebt al dat eten niet nodig.
Vindt gezelschap in boeken, verhalen en ga schrijven, kunst maken, je creatief uiten en kom in beweging, ga sporten, ga in het leger, wordt sterk!

Leef ik met spijt? Ja. Ik heb er spijt van dat ik niet in staat ben geweest om mijn uiterlijk los te koppelen van mijn karakter, van wie ik bén. Ik relateerde de strijd, of eigenlijk het steeds verliezen hiervan, tegen mijn overgewicht, altijd aan hoe succesvol ik als mens was. Ik had graag eerder geleerd dat hoe je er uitziet niet definieert wie je bent. Mijn kracht, talent, liefde staan los van mijn gewicht en uiterlijk. Ik heb dit lang niet zo gezien en ben er dankbaar voor dat ik dit nu wel kan.

Mijn negenjarige “ik” had het zwaar, net als mijn negentien-, negenentwintig- en negenendertigjarige ik. Steeds weer falen met afvallen maakte het er niet beter op. Mijn zelfvertrouwen ging met sprongen achteruit. Ik zag mezelf alleen nog als die vrouw met overgewicht die niet in staat was zichzelf bij de lurven te pakken en vol te houden. Ik vond mezelf een echte mislukkeling. Godzijdank heb ik het mezelf bespaard dat ik ook de rest van mijn leven strijdend tegen mijn overgewicht moet doorbrengen.

Hoe is dit voor jou? Herkenbaar?

Heb jij al ontelbare afvalpogingen gedaan? Start je iedere week opnieuw met je dieet? En ga je dan halverwege voor de bijl omdat je op onverklaarbare wijze zo enorm snakt naar iets lekkers? Veel mensen die ik mag begeleiden zeggen bij de eerste kennismaking dat ze geen emotie-eters zijn. Nou, dat zou ze uniek maken. Iedereen ondervangt zijn of haar emoties met een beloning. Eten, roken, drugs, seks, koopverslaving… Allemaal vormen van beloning. Emo-eten komt dus veel vaker voor dan je denkt.

En iets kleins als verveling of alleen zijn kan al een eettrigger zijn. Je hoeft geen enorme trauma’s te hebben opgelopen om jezelf te willen troosten of belonen met slecht eten. Wil je hier meer over leren? Ben je er klaar voor om met jezelf aan de slag te gaan? Ben je er klaar voor om je overgewicht los te laten?

voor en na situatie nu op streefgewicht succesvol afvallen
is jouw glimlacht echt?

Durf jij die eerste kleine stap te zetten? Dat is alle moed die je voor dit moment nodig hebt. De moed om een afspraak te maken voor een eerste kennismaking. Waarin jij mij alles mag vragen. Op basis daarvan bepaal jij of je toe bent aan een volgende stap.

Want wat zou jij tegen jouw 9-jarige ik zeggen?
En misschien belangrijker nog, wat zou zij of hij nu tegen jou zeggen?

Als je zover bent, vul dan het contactformulier in. Dan praten we er eens over!
Oh, dit is natuurlijk gratis en vrijblijvend, je hebt niets te verliezen dus!

Liefs, Gusta

Gratis sessie met 3 persoonlijke tips

Wat vertel jij jouw 9-jarig ik?

Je zou ook interesse kunnen hebben in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *