Sneeuwpret of sneeuwhorror?

Laatst vroeg iemand, hoe is het met de sneeuw bij jullie Gusta? Ik zei, nou dat valt heel erg mee hoor. Een dun laagje aan de voorkant van het huis. De wind gierde wel en er was veel stuifsneeuw maar om nu te zeggen dat het een code rood waardig was…

Tot ik gisteren de voordeur open wilde doen. Dat ging niet hahaha. Er lag een dikke laag sneeuw voor. Ook bij de achterdeur maar die kreeg ik gelukkig wel open. En de schuurdeur dit ik open moest doen om de schep te pakken ging door er met twee handen aan te trekken maar met tegenzin open. Hoezo, een klein laagje sneeuw hihi.

Ik was dus nog helemaal niet buiten geweest. Dat is eigenlijk niet zo gek. Ik ga niet graag naar buiten als het koud is. Ik hou niet van kou. Ik denk dat ik smelt namelijk. Dit is een restant van oud, depressief gedrag dat bij mijn oude “ik” hoort. Sneeuw en ijs associeer ik met mijn jeugd. Met het schaatsen op de vaart. Met het actief buitenspelen. Pret maken, meedoen, lol hebben. En dat laatste ontbrak er heel lang aan. Sneeuwpret werd sneeuwhorror.

Van actief buitenkind naar depressieve binnenvrouw.

Sneeuw? Koud! Wind? Koud! Regen? Nat! Ik ging zo’n beetje alles uit de weg. Te koud, te heet, te nat, te ver, te moeilijk.

Inmiddels gaat het heel goed met mij dus kan ik er wel op terugkijken zonder oordeel. Als zijnde een donkere periode in mijn leven. Tientallen jaren ging ik iedere vorm van sneeuwpret uit de weg. En dat terwijl ik vroeger eigenlijk heel dol was op kou, sneeuw, schaatsen…

Sneeuwpret.

Met rode wangen van de kou, natte knieën en bibs van het uitglijden en met tintelende vingers in mijn natte wollen handschoenen. Je weet wel, met van die klonten sneeuw eraan… Heerlijk!

De frisse wind door mijn hoofd en het gevoel van mijn rondpompende bloedsomloop. Ik ben een echt buitenkind en vind het heerlijk om buiten te zijn. De energie die ik ervan krijg is onoverwinnelijk.

Als tiener kon ik best goed schaatsen. Zeker op natuurijs. Wij gingen op de singel of de vaart schaatsen met hele groepen kinderen tegelijk. Op de slee erheen, schaatsen mee en onderweg je vriendjes ophalen. Wat een mooie herinneringen.

Ik had kunstschaatsen. Die witte met een punt aan de voorkant. En ik was er aardig handig mee. Rondjes draaien, achteruit schaatsen, slingeren en op de muziek wat zwieren en zwaaien. Super om te doen. Ik voelde me sportief en handig.

Maar met de jaren verdwenen niet alleen de winterse winters met sneeuw en ijs maar ook mijn winterse buitenkind. Door mijn overgewicht deed schaatsen zeer. Mijn benen, mijn voeten. Ze wilden me niet meer dragen.

Na een uurtje actief zijn in de buitenlucht kreunde mijn lijf wel vier dagen na. En dus ging ik het steeds meer uit de weg. Ik ging niet meer mee schaatsen, niet meer mee op de slee, niet meer mee wandelen in het besneeuwde bos, niet meer mee…

Gaan we sleeën?

Dikke paniek in mijn hoofd door deze simpele vraag. Ik zie mezelf echt niet zitten op een slee. Ik pas er niet op man. En dan nog, ik kom toch niet eens van m’n plaats. Wie gaat die slee trekken dan, een paard? En de heuvel af op een kleine niet al te stevige houten constructie, ja daaahaaag, ik weeg honderd kilo, wat denk je zelf…

Sneeuwhorror!

Ik plaatste mezelf aan de zijlijn van mijn eigen leven. En waarom? Door mijn overgewicht werkte mijn lijf niet meer mee. Het zat me in de weg en werkte me tegen. Mijn spieren deden niet wat ik wilde en mijn hoofd zat vol belemmerende gedachten. Ik werd angstig en door die spanning schoten mijn spieren sowieso in de kramp.

Nu ging dat niet van een op andere dag natuurlijk. En er waren zeker wel redenen om bepaalde activiteiten niet te doen. Helaas ben ik in mijn leven regelmatig in onverwachte situaties beland die ik eigenlijk fysiek niet aankon,

Omdat ik ook niet snel opgeef heb ik in die situaties mijn lijf ontzettend overvraagd. Het fysieke herstel duurde een paar dagen maar het mentale herstel misschien wel tientallen jaren.  

Anyway. Sneeuw! Hoe was het voor jou dit weekend?

Heb jij wel op de slee gereden? Heb je meegedaan aan het sneeuwballen-gevecht? Die wandeling over de met sneeuw bedekte paden gemaakt?
En durf jij straks de schaatsen onder te binden?

Of sta jij ook aan de zijlijn? Foto’s te maken op je telefoon terwijl je misschien wel net zo lief thuis was gebleven. Onder een dekentje op de bank. Met een pak koek?

Wat ik je wil meegeven is dit: blijf aangehaakt!

Zet jezelf niet aan de zijlijn van jouw leven. Maak pret binnen de grenzen van je fysieke mogelijkheden en doe mee! Iedereen kan een sneeuwpop maken. Iedereen kan sneeuwballen gooien. En je hoeft niet op de slee. Maar ga mee naar buiten.

Maak pret, beweeg, adem diep in en geniet! Overvraag jezelf niet. Doe geen dingen die je niet durft maar doe mee!

Morgen spierpijn? Dat kan best. En dat is oké! Niets om je schuldig over te voelen. Een warm bad of douche helpt al om je spieren wat soepel te houden. Zorg daarnaast voor wat extra eiwit inname (bakje yoghurt extra of een gekookt eitje op brood) en blijf in beweging.

Die spierpijn gaat weer over, de herinneringen blijven langer plakken. Weet je nog, toen met Corona, dat het toen ineens ook nog zo ging sneeuwen? En dat we toen voor het eerst in jaren weer eens met de slee naar de winkels konden gaan? En dat we toen ook nog gingen schaatsen op de vaart…

Hoe is het voor jou? Zet jij je muts op, wanten aan en ga je hup de kou in? Laat het me weten in je reactie achter onder dit bericht! Want wat vind jij: sneeuwpret of sneeuwhorror?

Liefs Gusta


Wil je eens met me praten over hoe jouw overgewicht je leven beheerst? Stuur me dan een berichtje. Dan babbelen we samen. Gewoon om even je hart te luchten. Ik weet hoe je je voelt. Waarschijnlijk heb ik in jouw schoenen gestaan en is mijn “ik begrijp je” dus niet zomaar uit de lucht gegrepen.

ik ben nog steeds een koukleum hoor…
Contact Us
First

Plaats een reactie